Dit is waarom het regime echt in paniek begon te raken en hen dwong tot een blackout. Iraniërs hebben hun huizen onthuld en begonnen deze tirannen te doden waar ze wonen. Ze hebben nog nooit zo'n angst gevoeld.

📍 Teheran: Absoluut enorme menigte. Momenteel wil het regime niet dat iemand weet dat president Trump nu volgens elke schatting heeft besloten de revolutie te helpen slagen. Als je toegang hebt tot mensen binnen Iran, verspreid het nieuws.

🔴 🧵 Verslag van de afgelopen dagen vanuit Iran. Lees en deel dit alstublieft. Dit is een gedetailleerd grondrapport uit Teheran en Karaj. 1/3 " Ik ben in Iran. Ik schrijf dit vanuit een verbinding die zo zwak is dat het voelt als ademen door een gebroken muur. Ik ben een IT-expert, en het heeft me toch drie dagen gekost om een trage, onbetrouwbare verbinding op te bouwen. De meeste van mijn vrienden hebben niets. Geen berichten. Zelfs geen telefoontjes tijdens de nacht. Absoluut geen internetverbinding. Dit is slechts een fractie van wat er deze nachten is gebeurd. Zelfs als een alziende AI zou proberen elke seconde in woorden te vertalen, zou het resultaat honderden pagina's zijn, minstens 300, omdat het hele land tegelijkertijd in het donker aan het vechten was. Dit is mijn dagboek van 8 januari tot 10 januari. Het is opgebouwd uit wat ik heb gezien en wat vertrouwde vrienden en familie me hebben doorgegeven via offline middelen en korte signaalvensters tijdens de blackout. Ik gok niet. Ik registreer. Donderdag 8 januari 2026 De oproep was voor 20.00 uur. Mensen begonnen te zingen voor 16.00 uur. Om 18.00 uur begon de digitale blackout zich te sluiten. Verbindingen vielen weg, kwamen terug, vielen weer weg. Ik hield de mijne in leven door te schakelen tussen gelaagde VPN-methoden. De meeste mensen konden dat niet. Een voor een viel de stad online stil terwijl het op straat luider werd. Om 20.00 uur waren Teheran en Karaj muur aan muur vol. Protesten zien er niet zo uit. Dit was de straat die teruggenomen werd. We hebben geen aantallen of moed gezien zoals dit in 2009, 2022 of november 2019. Van 20.00 uur tot 23.00 uur waren de straten in vuur en vlam. Botsingen met regimekrachten. Mensen die elkaar verdedigden. Rond 21.00 uur, in sommige gebieden, gingen ze over op echte kogels. Mensen werden neergeschoten. Teheran, Haft Hoz, Narmak, Tehranpars Een vriend in Narmak beschreef een menigte die nog steeds onwerkelijk klinkt. Oudere vrouwen en mannen. Jongeren. Kinderen. Elke soort Iraniër. Het was niet één groep. Het was het land op één plek. Om ongeveer 19.10 uur zagen ze ruwweg tien tot twintig in uniform geklede krachten bij de metro. Later vervaagden de uniformen. De burgerkleding vermenigvuldigde zich binnen de menigte. Voordat de hoofdverzameling volledig piekte, probeerden mijn vrienden naar het toilet te gaan. Ze gingen binnen via de parkeergarage van een commercieel complex. Op het moment dat ze naar binnen stapten, raakte de kreet het gebouw. Lang leve de Shah. Onmiddellijk. Toen werd er traangas binnen in het winkelcentrum vrijgegeven. Paniek. Mensen renden naar elke uitgang. Ze namen een lift naar beneden om de toiletten te bereiken. Plotseling renden mensen naar binnen en vertelden hen dat ze nu moesten weggaan omdat de deuren gesloten zouden worden en ze binnen vast zouden komen te zitten en gevangen zouden worden. Ze renden naar buiten en kwamen in een vloed van mensen op straat. Ze bleven bij de kreet en bewogen naar de grotere menigte. Traangas bleef midden in de mensen landen. Steeds weer. In één uur alleen al werden er meer dan twintig tot dertig gasflessen afgevuurd. Eén detail is belangrijk. De vriend die dit rapporteerde was nabij het achterste deel van de menigte, en de menigte strekte zich over ongeveer een kilometer uit. Van waar ze stonden, leek het niet logisch dat het gas uit de richting van het politiebureau van Haft Hoz kwam. Sommige flessen leken uit de menigte zelf of van bovenaf, van daken of hogere punten, te komen. Dat soort aanval doet je twijfelen aan iedereen om je heen. Over een periode van ongeveer vier uur zegt die vriend dat ze de uniformen helemaal niet meer zagen. Wat ze in plaats daarvan zagen, waren agenten in burgerkleding overal, die groepen snel en gemakkelijk uit elkaar haalden. Mensen vochten terug zoals ongewapende menigten kunnen. Ze trokken borden naar beneden. Ze verbraken bewakingscamera's. Ze bleven bewegen. De menigte kromp niet. Hij groeide. Tegen ongeveer 22.30 tot 23.00 uur begonnen de regimekrachten de menigte weer en weer te verspreiden op kruispunten. De massa brak in kleinere clusters. Mensen raakten bang. Velen begonnen te vertrekken. Maar van voren kwam een ander rapport. Mensen zeiden dat groepen zich naar het politiebureau van Haft Hoz bewogen om het te bestormen. Toen kwamen de schietpartijen. Mijn vriend rapporteerde dat mensen geraakt werden, waaronder iemand die vlak naast hun vriend werd neergeschoten.