Ik had dit tot vandaag nooit gehoord, maar ik denk dat het een echt nuttige analogie is. Ik denk dat de oorspronkelijke auteur de CEO van Coca Cola was. Stel je het leven voor als een spel waarin je vijf ballen in de lucht aan het jongleren bent. Deze ballen vertegenwoordigen de kern elementen van je leven: Werk, Familie, Gezondheid, Vrienden en Geest. Hier is de inzicht: Werk is een rubberen bal. Als je het laat vallen, zal het weer terugkaatsen. Je kunt herstellen. Je kunt een andere baan vinden, een bedrijf opnieuw opbouwen of een project opnieuw starten. Maar de andere vier ballen: Familie, Gezondheid, Vrienden en Geest, zijn van glas. Als je een van deze laat vallen, zal het onherstelbaar beschadigd, gebroken of zelfs verwoest zijn. Sommige schade kan simpelweg niet ongedaan worden gemaakt. De analogie snijdt door de ruis van de hustle-cultuur door een simpele vraag te stellen: Welke ballen behandel je als rubber terwijl ze eigenlijk glas zijn? Veel mensen draaien de prioriteit om, ze behandelen werk als glas (bang om het te laten vallen, alles opofferen om het in de lucht te houden) terwijl ze gezondheid, relaties en innerlijke rust als rubber behandelen, in de veronderstelling dat ze altijd weer terug zullen stuiteren. De realiteit is vaak het tegenovergestelde. Carrières zijn veerkrachtiger dan we denken; lichamen, relaties en gemoedsrust zijn fragieler. Ik denk dat het een nuttig mentaal model is, vooral voor sommige mensen hier die een droom najagen op de markten. De markten zullen er morgen altijd zijn, maar veel van de glazen ballen zullen niet voor altijd meegaan.